[ یکشنبه هشتم اسفند ۱۴۰۰ ] [ 1:42 ] [ نغمه ] [ ]

نوشته بود کسی را آنچنان دوست داری که برایش بجنگی؟

گفتم از جنگ ها برگشته ام

با زخمها و موی سپید

ویاد گرفته ام که صبور باشم و به تماشا قانع ...

از امسال نوروز ۱۴۰۱ صبور خواهم شد و قانع

کیستی که من اینگونه به جد در دیار رویاهای خویش با تو درنگ میکنم؟

آیا کسی آنقدر دوستت دارد که از جهان نترسی؟
ترسیده ای؟
از كه؟
از جهان؟ 
من جهانت.

از گرسنگی؟
من گندمت.

از بیابان؟ 
من بارانت.

از زمان؟
من كودكیت.

از سرنوشت؟
آه، من هم از سرنوشت میترسم ...

*شمس لنگرودي